ภิกขุ ๔๐๐ รูป : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 58 / 233

เบ็ดเตล็ด ๓๔๓ ยทท ใช้แสดงส่วนย่อย ที่มีอย่างเดียวคล้ายเป็นคำไข หรือคำอธิบาย เช่น และวางไว้หน้าศัพท์ที่เป็นส่วนย่อยนั้น : เอตทัคค์ ภิกฺขเว... ภิกขุ, ยทิท : คหนํ เหตุ ภนฺเต, ยาท มนุสสา ฯ (๒/๑๓) เสยฺยถีท

บทความนี้กล่าวถึงการใช้คำและสำนวนในภาษาไทย โดยเฉพาะการใช้คำว่า ยทท เช่นในการแสดงส่วนย่อยที่มีอย่างเดียว และ เสยฺยถีทำ ที่ใช้แสดงส่วนย่อยหลายๆ อย่าง นอกจากนี้ยังพูดถึงคำว่า "เพราะ" ที่มีที่มาจากรูปแบบต

1. อิม์ กมฺมฏฺฐานํ ภาเวตวา อรหัตต์ ปตฺตานํ ภิกขูนํ วา ภิกขุนีน วา อุปา สกานํ วาอุปาสิกานํ วา คณนปริจฺเฉโท นาม นตฺถิฯ ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกาที่ได้สำเร็จเป็นพระอรหันต์เพราะเจริญ กายคตาสติกัมมัฏฐา

การปฏิบัติกายคตาสติอย่างถูกต้องจะนำไปสู่การเข้าถึงพระธรรมกาย ผู้ที่เจริญกายคตาสติตามลำดับสามารถเข้าถึงการรวมใจเป็นหนึ่งในดวงปฐมมรรค โดยมีตัวอย่างจากพระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนีในเรื่องติลักขณาทิคาถา นอก

ศาลาธรรมบท ภาค ๑-๘ (๖๒) 5. บัณฑิตวรรควรรณนา ๑. เรื่องพระราธเถระ [50] อลีนจิตต์ นิสสาย ปหฎฐา มหตี จมู โกสล เสนาสนตุฏฐิ ชีวคฺคาห์ อคาหยิ; เอวํ นิสสยสมฺปนฺโน ภิกขุ อารทธวิริโย ภาวนํ กุสล ธมุม โยคกเขมสุส

เนื้อหาในบทนี้กล่าวถึงพระราธเถระในศาลาธรรมบท ภาค ๑-๘ โดยกล่าวถึงการเจริญกุศลธรรมของบัณฑิตที่มีความเพียรและมุ่งหวังจะบรรลุธรรม สื่อถึงถึงการปล่อยวางสังโยชน์และบรรลุธรรมเป็นแดนเกษมในที่สุด นอกจากนี้ยังพ

๙๑ เรื่องพรานเบ็ดชื่ออริยะ น เตน อริโย โหติ เยน ปาณานิ หีสติ อหิสา สพฺพปาฌาน อริโยติ ปวุจฺจตีติ บุคคลไม่ชื่อว่าเป็นอริยะ เพราะเหตุเบียดเบียน สัตว์ บุคคลเรากล่าวว่าเป็นพระอริยะ เพราะไม่ เบียดเบียนสัตว์

เรื่องเล่ามุ่งเน้นไปที่ความหมายของคำว่า 'อริยะ' ซึ่งจะเป็นบุคคลที่ไม่เบียดเบียนสัตว์ และความสำคัญของศีลและวัตรสำหรับภิกษุ โดยกล่าวถึงการไม่ควรพอใจร่างกายหรืออารมณ์ก่อนที่จะถึงความสิ้นอาสวะ หรือความปล่

๑๓๔ ยสฺส ฉนฺติสติโสตา มนาปสฺสวนา ภุสา มหาวหนฺติ ทุกทิฏฐิ สงฺกปปา ราคนิสสิตา สวนฺติ สพฺพธี โสตา ลตา อุพฺภิชฺช ติฏฺฐิติ ตญฺจ ทิสวา ลต์ ชาติ มูลํ ปญฺญาย ฉินฺทถ. สริตานิ สิเนหิตานิ จ โสมนสุสาน ภวนฺติ ชนฺต

ในเนื้อหาเกี่ยวกับบทเรียนนี้ เราจะพูดถึงความสำคัญของสติและความรู้ ซึ่งมีผลต่อวิถีชีวิตที่ดี ช่วยให้ผู้มีสติสามารถตัดสินใจได้อย่างถูกต้องและสอดคล้องกับความเป็นจริง การเข้าใจธรรมชาติของสติจะนำไปสู่ความส

๑๔๙ ในอุบายเครื่องแนะนำของท่านผู้ฉลาด และเพราะ ความเป็นผู้ขลาดต่อภัย ความสวัสดีจากภัยใหญ่นั้น ได้มีแล้วแก่เรา. จกขนา สํวโร สาธุ สาธุ โสเตน สํวโร ฆาเนน สํวโร สาธุ สาธุ ชิวหาย สํวโร กาเยน สํวโร สาธุ สาธ

เนื้อหาเกี่ยวกับการสำรวมทางตา หู จมูก ลิ้น กาย วาจา และใจ ซึ่งเป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จในชีวิต การมีความสำรวมในทวารทั้งปวงช่วยให้เราห่างไกลจากภัยและนำไปสู่ความสวัสดี ความสุขและความสงบสุขในชีวิตนั้นน

១៥២ เรื่องภิกษุชื่อโกกาลิกะ อวธี วต อตฺตานํ สุคคดีตาม กฎฐสม กจฺฉโป วยาหรํ คิริ วาจาย สถิยา วธ. กจฉป์ วุยสน์ คตนฺติ เอต์ปิ ทิสวา นรวีรเสฎฐ วานํ ปมุญฺเจ กุสลํ นาติเวล ปสฺสติ พหุภาเป็น เต่าเปล่งวาจาได้ฆ่

ในบทความนี้กล่าวถึงภิกษุโกกาลิกะและบทเรียนเกี่ยวกับการใช้วาจา โดยเน้นที่การพูดอย่างมีปัญญาและการเรียนรู้จากความผิดพลาดเพื่อหลีกเลี่ยงผลร้ายที่จะตามมา การพูดที่มีคุณค่าช่วยเพิ่มความดีงามในชีวิต ข้าพเจ้

ย่อมไพเราะ. ๑๕๓ เรื่องพระธรรมารามเถระ ธมฺมาราโม ธมฺมรโต ธมฺม อนุวิจินฺตย์ ธมฺม อนุสสร์ ภิกขุ สทฺธมฺมา น ปริหายที่ติ ภิกษุมีธรรมเป็นที่มายินดี ยินดีแล้วในธรรม ใคร่ครวญอยู่ซึ่งธรรม ระลึกถึงธรรมอยู่ ย่อม

เรื่องนี้กล่าวถึงภิกษุที่ยึดถือธรรมเป็นเครื่องยึดเหนี่ยว ไม่เสื่อมจากพระสัทธรรม โดยยกตัวอย่างถึงช้างที่สามารถแยกแยะระหว่างคำของโจรกับคำของสมณะ ซึ่งชี้ให้เห็นถึงคุณค่าของการมีจิตนึกถึงธรรม และการคบค้าค

๑๕๔ สลาภ์ นาติมญฺเญยฺย นาญเญส์ ปิทย์ จเร อญฺเญสํ ปิทย์ ภิกขุ สมาธิ นาธิคจนติ อปปลาโภปิ เจ ภิกฺขุ สลาภ นาติมญญัติ ติ เว เทวา ปสนฺติ สุทธาชีวมตนทิตนฺติ ภิกษุไม่ควรดูหมิ่นลาภของตน ไม่ควรเที่ยว ปรารถนาลาภ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการไม่ดูหมิ่นลาภในตัวเองของพระภิกษุ โดยชี้ให้เห็นว่าการปรารถนาในลาภของผู้อื่นจะทำให้ไม่สามารถเข้าถึงสมาธิได้ และการมีอาชีพที่หมดจดจะได้รับการสรรเสริญจากเทวดา เนื้อหายังกล่

๑๕๖ ธรรมแล ย่อมรักษาบุคคลผู้ประพฤติธรรม ธรรมที่บุคคลประพฤติดีแล้ว ย่อมนำความสุขมาให้ นี้เป็นอานิสงส์ในธรรมที่บุคคลประพฤติดีแล้ว ผู้มี ปกติประพฤติธรรม ย่อมไม่ไปสู่ทุคติ เมตตาวิหาร โย ภิกขุ ปสนฺโน พุทธส

ธรรมที่บุคคลประพฤติดีแล้ว ย่อมนำความสุขมาให้ แสดงถึงอานิสงส์ในการปฏิบัติธรรม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยป้องกันบุคคลจากการไปสู่นรก เผยให้เห็นวิธีการเข้าถึงเมตตาวิหาร และเน้นการพัฒนาอารมณ์ทางจิตเพื่อให้สา

เรื่องพระวักกลิเถระ ปาโมชฺชพหุโล ภิกขุ ปสนฺโน พุทธสาสเน อธิคจฺเฉ ปท์ สนฺนํ สงฺขารูปสม์ สุขนฺติ. ๑๖๑ ภิกษุผู้มากด้วยปราโมทย์ เลื่อมใสแล้วในพระพุทธ ศาสนา จึงบรรลุสันตบทเป็นที่เข้าไปสงบสังขาร เป็นสุข. เอ

เรื่องพระวักกลิเถระกล่าวถึงภิกษุผู้มีความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา จนสามารถบรรลุธรรมได้เป็นที่เข้าไปสงบสังขารและมีความสุข. พระตถาคตได้ให้กำลังใจแก่พระวักกลิ ให้เชื่อมั่นและไม่กลัว เพื่อเข้าถึงความจริงและ

๙๑ เรื่องพรานเบ็ดชื่ออริยะ น เตน อริโย โหติ เยน ปาณานิ หีสติ อหิสา สพฺพปาฌาน อริโยติ ปวุจฺจตีติ บุคคลไม่ชื่อว่าเป็นอริยะ เพราะเหตุเบียดเบียน สัตว์ บุคคลเรากล่าวว่าเป็นพระอริยะ เพราะไม่ เบียดเบียนสัตว์

ข้อความนี้เกี่ยวกับการวิเคราะห์คำว่า 'อริยะ' ในแง่ของการไม่เบียดเบียนสัตว์ และการดำเนินชีวิตของภิกษุที่ยังไม่ถึงความสิ้นอาสวะ การรักษาศีลและวัตร รวมถึงการหลีกเลี่ยงการเบียดเบียน จึงจะได้ชื่อว่าเป็น 'อ

๑๓๔ ยสฺส ฉนฺติสติโสตา มนาปสฺสวนา ภุสา มหาวหนฺติ ทุกทิฏฐิ สงฺกปปา ราคนิสสิตา สวนฺติ สพฺพธี โสตา ลตา อุพฺภิชฺช ติฏฺฐิติ ตญฺจ ทิสวา ลต์ ชาติ มูลํ ปญฺญาย ฉินฺทถ. สริตานิ สิเนหิตานิ จ โสมนสุสาน ภวนฺติ ชนฺต

บทเรียนเกี่ยวกับการฟังที่มีความหมายในชีวิตและการตอบสนองต่อความรู้สึกของผู้อื่น วิเคราะห์การทำงานของความเข้าใจในเสียงและอารมณ์ที่สื่อสารผ่านการฟัง โดยปรัชญาภาคนครูที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการมีสติและความ

๑๔๙ ในอุบายเครื่องแนะนำของท่านผู้ฉลาด และเพราะ ความเป็นผู้ขลาดต่อภัย ความสวัสดีจากภัยใหญ่นั้น ได้มีแล้วแก่เรา. จกขนา สํวโร สาธุ สาธุ โสเตน สํวโร ฆาเนน สํวโร สาธุ สาธุ ชิวหาย สํวโร กาเยน สํวโร สาธุ สาธ

เนื้อหาในบทนี้เน้นความสำคัญของความสำรวมในตา หู จมูก ลิ้น กาย วาจา และใจ ว่ามีความสำคัญอย่างไรในการทำให้การดำเนินชีวิตมีความสุขและสงบสุข การปฏิบัติความสำรวมให้บรรลุช่วยให้พ้นจากทุกข์และอุปสรรคต่างๆ ที่

១៥២ เรื่องภิกษุชื่อโกกาลิกะ อวธี วต อตฺตานํ สุคคดีตาม กฎฐสม กจฺฉโป วยาหรํ คิริ วาจาย สถิยา วธ. กจฉป์ วุยสน์ คตนฺติ เอต์ปิ ทิสวา นรวีรเสฎฐ วานํ ปมุญฺเจ กุสลํ นาติเวล ปสฺสติ พหุภาเป็น เต่าเปล่งวาจาได้ฆ่

บทความนี้กล่าวถึงภิกษุชื่อโกกาลิกะ โดยมีเนื้อหาสำคัญเกี่ยวกับการใช้วาจาอย่างมีสติและปัญญา โดยแนะนำให้กล่าววาจาที่ดีและลดการพูดฟุ้งซ่าน เพื่อหลีกเลี่ยงความฉิบหายจากคำพูดที่ไม่เหมาะสม ข้าแต่พระองค์ผู้แก

ย่อมไพเราะ. ๑๕๓ เรื่องพระธรรมารามเถระ ธมฺมาราโม ธมฺมรโต ธมฺม อนุวิจินฺตย์ ธมฺม อนุสสร์ ภิกขุ สทฺธมฺมา น ปริหายที่ติ ภิกษุมีธรรมเป็นที่มายินดี ยินดีแล้วในธรรม ใคร่ครวญอยู่ซึ่งธรรม ระลึกถึงธรรมอยู่ ย่อม

บทความนี้กล่าวถึงพระธรรมารามเถระและการพิจารณาธรรมที่ช่วยให้ภิกขุไม่เสื่อมจากพระสัทธรรม โดยเน้นความสำคัญของการรับฟังคำสั่งสอนจากผู้ประเสริฐและการเก็บรักษาธรรมในใจ ซึ่งเป็นหนทางที่นำไปสู่ความสุขและความส

๑๕๔ สลาภ์ นาติมญฺเญยฺย นาญเญส์ ปิทย์ จเร อญฺเญสํ ปิทย์ ภิกขุ สมาธิ นาธิคจนติ อปปลาโภปิ เจ ภิกฺขุ สลาภ นาติมญญัติ ติ เว เทวา ปสนฺติ สุทธาชีวมตนทิตนฺติ ภิกษุไม่ควรดูหมิ่นลาภของตน ไม่ควรเที่ยว ปรารถนาลาภ

ภิกษุควรรักษาอาชีพที่หมดจดและไม่ควรดูหมิ่นลาภของตนเอง หลีกเลี่ยงการปรารถนาลาภจากผู้อื่น เพราะสิ่งนี้จะส่งผลต่อสมาธิ และเทพดาทั้งหลายจะสรรเสริญภิกษุที่มีอาชีพที่สำรวมและไม่เกียจคร้าน โดยเฉพาะเมื่อเป็นผ

๑๕๖ ธรรมแล ย่อมรักษาบุคคลผู้ประพฤติธรรม ธรรมที่บุคคลประพฤติดีแล้ว ย่อมนำความสุขมาให้ นี้เป็นอานิสงส์ในธรรมที่บุคคลประพฤติดีแล้ว ผู้มี ปกติประพฤติธรรม ย่อมไม่ไปสู่ทุคติ เมตตาวิหาร โย ภิกขุ ปสนฺโน พุทธส

บทความนี้พูดถึงอานิสงส์ของการประพฤติธรรม พร้อมกล่าวถึงข้อควรระวังเกี่ยวกับความไม่ประมาท และการหลีกเลี่ยงกิเลสที่นำไปสู่อทุกข์ การทำสมาธิและการมีปัญญาช่วยนำไปสู่นิพพาน สาระสำคัญคือการประพฤติธรรมจะนำไปส

เรื่องพระวักกลิเถระ ปาโมชฺชพหุโล ภิกขุ ปสนฺโน พุทธสาสเน อธิคจฺเฉ ปท์ สนฺนํ สงฺขารูปสม์ สุขนฺติ. ๑๖๑ ภิกษุผู้มากด้วยปราโมทย์ เลื่อมใสแล้วในพระพุทธ ศาสนา จึงบรรลุสันตบทเป็นที่เข้าไปสงบสังขาร เป็นสุข. เอ

พระวักกลิเถระเป็นภิกขุที่มีความรู้สึกปลื้มปีติในพระพุทธศาสนาและบรรลุสันติสุข เขามีประสบการณ์สร้างแรงบันดาลใจและได้รับการยกระดับจากพระตถาคต โดยมีการเปรียบเปรยถึงการช่วยเหลือบุคคลเมื่อเผชิญกับปัญหาหรือค

ธรรมะเรll ความวิเศษ สุ ด ข อ ง พระ พุทธ ศาสนา ๕๒๗ อปปมาทรโต ภิกขุ อภพฺโพ ปริหานาย ปมาเท ภยทสฺสิ วา นิพฺพานสุเสว สนฺติเก ภิกษุผู้ตั้งอยู่ในศีล สำรวมในอินทรีย์ทั้งหลาย รู้จัก ประมาณในโภชนะ หมั่นประกอบคว

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการรักษาศีลในการบรรลุพระนิพพาน ซึ่งเป็นจุดหมายสูงสุดของชีวิต โดยเน้นความสำคัญของการมีสติและความไม่ประมาทในการปฏิบัติธรรม ภิกษุผู้รักษาศีลให้บริสุทธิ์จะสามารถก้าวหน้าทางจิต