ภิกขุ ๔๐๐ รูป : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 58 / 231

เรื่องพระวักกลิเถระ ปาโมชฺชพหุโล ภิกขุ ปสนฺโน พุทธสาสเน อธิคจฺเฉ ปท์ สนฺนํ สงฺขารูปสม์ สุขนฺติ. ๑๖๑ ภิกษุผู้มากด้วยปราโมทย์ เลื่อมใสแล้วในพระพุทธ ศาสนา จึงบรรลุสันตบทเป็นที่เข้าไปสงบสังขาร เป็นสุข. เอ

เรื่องพระวักกลิเถระกล่าวถึงภิกษุผู้มีความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา จนสามารถบรรลุธรรมได้เป็นที่เข้าไปสงบสังขารและมีความสุข. พระตถาคตได้ให้กำลังใจแก่พระวักกลิ ให้เชื่อมั่นและไม่กลัว เพื่อเข้าถึงความจริงและ

๙๑ เรื่องพรานเบ็ดชื่ออริยะ น เตน อริโย โหติ เยน ปาณานิ หีสติ อหิสา สพฺพปาฌาน อริโยติ ปวุจฺจตีติ บุคคลไม่ชื่อว่าเป็นอริยะ เพราะเหตุเบียดเบียน สัตว์ บุคคลเรากล่าวว่าเป็นพระอริยะ เพราะไม่ เบียดเบียนสัตว์

ข้อความนี้เกี่ยวกับการวิเคราะห์คำว่า 'อริยะ' ในแง่ของการไม่เบียดเบียนสัตว์ และการดำเนินชีวิตของภิกษุที่ยังไม่ถึงความสิ้นอาสวะ การรักษาศีลและวัตร รวมถึงการหลีกเลี่ยงการเบียดเบียน จึงจะได้ชื่อว่าเป็น 'อ

๑๓๔ ยสฺส ฉนฺติสติโสตา มนาปสฺสวนา ภุสา มหาวหนฺติ ทุกทิฏฐิ สงฺกปปา ราคนิสสิตา สวนฺติ สพฺพธี โสตา ลตา อุพฺภิชฺช ติฏฺฐิติ ตญฺจ ทิสวา ลต์ ชาติ มูลํ ปญฺญาย ฉินฺทถ. สริตานิ สิเนหิตานิ จ โสมนสุสาน ภวนฺติ ชนฺต

บทเรียนเกี่ยวกับการฟังที่มีความหมายในชีวิตและการตอบสนองต่อความรู้สึกของผู้อื่น วิเคราะห์การทำงานของความเข้าใจในเสียงและอารมณ์ที่สื่อสารผ่านการฟัง โดยปรัชญาภาคนครูที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการมีสติและความ

๑๔๙ ในอุบายเครื่องแนะนำของท่านผู้ฉลาด และเพราะ ความเป็นผู้ขลาดต่อภัย ความสวัสดีจากภัยใหญ่นั้น ได้มีแล้วแก่เรา. จกขนา สํวโร สาธุ สาธุ โสเตน สํวโร ฆาเนน สํวโร สาธุ สาธุ ชิวหาย สํวโร กาเยน สํวโร สาธุ สาธ

เนื้อหาในบทนี้เน้นความสำคัญของความสำรวมในตา หู จมูก ลิ้น กาย วาจา และใจ ว่ามีความสำคัญอย่างไรในการทำให้การดำเนินชีวิตมีความสุขและสงบสุข การปฏิบัติความสำรวมให้บรรลุช่วยให้พ้นจากทุกข์และอุปสรรคต่างๆ ที่

១៥២ เรื่องภิกษุชื่อโกกาลิกะ อวธี วต อตฺตานํ สุคคดีตาม กฎฐสม กจฺฉโป วยาหรํ คิริ วาจาย สถิยา วธ. กจฉป์ วุยสน์ คตนฺติ เอต์ปิ ทิสวา นรวีรเสฎฐ วานํ ปมุญฺเจ กุสลํ นาติเวล ปสฺสติ พหุภาเป็น เต่าเปล่งวาจาได้ฆ่

บทความนี้กล่าวถึงภิกษุชื่อโกกาลิกะ โดยมีเนื้อหาสำคัญเกี่ยวกับการใช้วาจาอย่างมีสติและปัญญา โดยแนะนำให้กล่าววาจาที่ดีและลดการพูดฟุ้งซ่าน เพื่อหลีกเลี่ยงความฉิบหายจากคำพูดที่ไม่เหมาะสม ข้าแต่พระองค์ผู้แก

ย่อมไพเราะ. ๑๕๓ เรื่องพระธรรมารามเถระ ธมฺมาราโม ธมฺมรโต ธมฺม อนุวิจินฺตย์ ธมฺม อนุสสร์ ภิกขุ สทฺธมฺมา น ปริหายที่ติ ภิกษุมีธรรมเป็นที่มายินดี ยินดีแล้วในธรรม ใคร่ครวญอยู่ซึ่งธรรม ระลึกถึงธรรมอยู่ ย่อม

บทความนี้กล่าวถึงพระธรรมารามเถระและการพิจารณาธรรมที่ช่วยให้ภิกขุไม่เสื่อมจากพระสัทธรรม โดยเน้นความสำคัญของการรับฟังคำสั่งสอนจากผู้ประเสริฐและการเก็บรักษาธรรมในใจ ซึ่งเป็นหนทางที่นำไปสู่ความสุขและความส

๑๕๔ สลาภ์ นาติมญฺเญยฺย นาญเญส์ ปิทย์ จเร อญฺเญสํ ปิทย์ ภิกขุ สมาธิ นาธิคจนติ อปปลาโภปิ เจ ภิกฺขุ สลาภ นาติมญญัติ ติ เว เทวา ปสนฺติ สุทธาชีวมตนทิตนฺติ ภิกษุไม่ควรดูหมิ่นลาภของตน ไม่ควรเที่ยว ปรารถนาลาภ

ภิกษุควรรักษาอาชีพที่หมดจดและไม่ควรดูหมิ่นลาภของตนเอง หลีกเลี่ยงการปรารถนาลาภจากผู้อื่น เพราะสิ่งนี้จะส่งผลต่อสมาธิ และเทพดาทั้งหลายจะสรรเสริญภิกษุที่มีอาชีพที่สำรวมและไม่เกียจคร้าน โดยเฉพาะเมื่อเป็นผ

๑๕๖ ธรรมแล ย่อมรักษาบุคคลผู้ประพฤติธรรม ธรรมที่บุคคลประพฤติดีแล้ว ย่อมนำความสุขมาให้ นี้เป็นอานิสงส์ในธรรมที่บุคคลประพฤติดีแล้ว ผู้มี ปกติประพฤติธรรม ย่อมไม่ไปสู่ทุคติ เมตตาวิหาร โย ภิกขุ ปสนฺโน พุทธส

บทความนี้พูดถึงอานิสงส์ของการประพฤติธรรม พร้อมกล่าวถึงข้อควรระวังเกี่ยวกับความไม่ประมาท และการหลีกเลี่ยงกิเลสที่นำไปสู่อทุกข์ การทำสมาธิและการมีปัญญาช่วยนำไปสู่นิพพาน สาระสำคัญคือการประพฤติธรรมจะนำไปส

เรื่องพระวักกลิเถระ ปาโมชฺชพหุโล ภิกขุ ปสนฺโน พุทธสาสเน อธิคจฺเฉ ปท์ สนฺนํ สงฺขารูปสม์ สุขนฺติ. ๑๖๑ ภิกษุผู้มากด้วยปราโมทย์ เลื่อมใสแล้วในพระพุทธ ศาสนา จึงบรรลุสันตบทเป็นที่เข้าไปสงบสังขาร เป็นสุข. เอ

พระวักกลิเถระเป็นภิกขุที่มีความรู้สึกปลื้มปีติในพระพุทธศาสนาและบรรลุสันติสุข เขามีประสบการณ์สร้างแรงบันดาลใจและได้รับการยกระดับจากพระตถาคต โดยมีการเปรียบเปรยถึงการช่วยเหลือบุคคลเมื่อเผชิญกับปัญหาหรือค

ธรรมะเรll ความวิเศษ สุ ด ข อ ง พระ พุทธ ศาสนา ๕๒๗ อปปมาทรโต ภิกขุ อภพฺโพ ปริหานาย ปมาเท ภยทสฺสิ วา นิพฺพานสุเสว สนฺติเก ภิกษุผู้ตั้งอยู่ในศีล สำรวมในอินทรีย์ทั้งหลาย รู้จัก ประมาณในโภชนะ หมั่นประกอบคว

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการรักษาศีลในการบรรลุพระนิพพาน ซึ่งเป็นจุดหมายสูงสุดของชีวิต โดยเน้นความสำคัญของการมีสติและความไม่ประมาทในการปฏิบัติธรรม ภิกษุผู้รักษาศีลให้บริสุทธิ์จะสามารถก้าวหน้าทางจิต

ธรระพี ประช การแก้คำกล่าวหา แ บ บ พุทธวิธี ๒๑๓ สรรพสัตว์ทั้งหลายที่เกิดมา ล้วนมีการเปลี่ยนแปลงเป็น ธรรมดา เปลี่ยนแปลงไปสู่ความเสื่อมสลาย มีความแก่ ความเจ็บ และความตายในที่สุด เป็นสิ่งที่ใครๆ จะหลบหนีไ

สรรพสัตว์มีการเปลี่ยนแปลงเป็นธรรมดา ต้องเผชิญกับความเสื่อมสลายและความตาย สิ่งที่เราควรสั่งสมคือบุญกุศลและคุณงามความดี เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางในสังสารวัฏ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า ผู้ที

86 87 พัง ร ยนไป ฉายา นามเดิม ประวัติ การศึกษา กิจกรรม ประวั ผู้เขียน ฐานวุฑโฒ ภิกขุ หรือ พระมหาสมชาย ฐานวุฑโฒ นายแพทย์สมชาย วัชรศรีโรจน์ แพทยศาสตรบัณฑิต รุ่นที่ 35 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกิดวันพุธ

พระมหาสมชาย ฐานวุฑโฒ เกิดในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2504 จังหวัดนราธิวาส เขาเรียนที่โรงเรียนต่างๆ ก่อนที่จะจบการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิตที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้เรียนต่อในระดับปริญญาโทและเอกทางด้านพุทธศา

ธรรมะเพื่อประช จิต ที่ไม่หวั่น ไหว ២៩៧ สรรพสิ่งในโลกนี้ มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ไม่คงที่ ดังนั้น เมื่อเราเกิดมาแล้ว จึงไม่อาจหลีกหนีความ เปลี่ยนแปลง อันเป็นธรรมประจำโลกนี้ไปได้ คือ มีลาภ เสื่อมลา

เนื้อหาเกี่ยวกับการฝึกจิตใจให้มั่นคงในทุกสถานการณ์ โดยไม่หวั่นไหวต่อการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ในชีวิต เช่น ลาภ เสื่อมลาภ มียศหรือเสื่อมยศ และการสร้างความดีตามแนวคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพื่อที่จะก้าวไปสู

ประโยค - อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ปญฺจิกา นาม อตฺถโยชนา (ปฐโม ภาโค) - หน้าที่ 26 อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา หน้า 26 ภิสทฺโท ภยตฺถวาจโก ตสฺมา ภยนติ วิวรติ ฯ ภิสททปปโท อิกฺข ทสฺสเน ภิกฺขาทิโต ชาติ รู รมหิ โนโต รา

เนื้อหาในบทเรียนนี้เสนอการสำรวจและวิเคราะห์กฎธรรมะตามหลักอภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ซึ่งเน้นย้ำถึงความสำคัญของการพัฒนาจิตใจและการปฏิบัติตามธรรมะเพื่อความสุขและความสงบในชีวิต. การศึกษาเกี่ยวกับคำสอนของพระพุท

ประโยค - อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ปญฺจิกา นาม อตฺถโยชนา (ปฐโม ภาโค) - หน้าที่ 108 อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา หน้า 108 สนฺติ ตถาคโต เตส์ เตหิ สตฺเตหิ อคฺค์ อคฺโค อิติ อกขายติ ฯ ย ปริมาณ เอเตส สตฺตานนฺติ ยาวตา ตา

เนื้อหาภายในบทนี้กล่าวถึงอภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา และการเข้าใจถึงการนำเสนอความหมายของรูปและธรรมชาติที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับการอดทนและการสืบสานต่อคุณธรรมต่างๆ ในชีวิต รวมถึงการเสนอภาพลักษณ์

ประโยค - อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ปญฺจิกา นาม อตฺถโยชนา (ปฐโม ภาโค) - หน้าที่ 370 อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา หน้า 370 ชโนติ ปทสฺส วิเสสน์ ฯ สมมาทิฏฐินติ ปรกฺขิตวาติ ปเท กมุม ฯ ปรกฺขิตวาปีติ สีสีทมาโน ปเท ปุพพกา

เนื้อหาของอภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ปญฺจิกา หน้าที่ 370 พูดถึงหลายแนวทางในการเข้าใจจิตและอภิธมฺมที่ว่าเพื่อเสริมสร้างความรู้และการปฏิบัติของบุคคล พร้อมทั้งเปรียบเทียบหลักธรรมที่ส่งผลต่อจิตใจและการใช้วิธีกา

ประโยค - อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ปญฺจิกา นาม อตฺถโยชนา (ทุติโย ภาโค) - หน้าที่ 4 อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา หน้า 4 ลิงฺคตฺโถ ๆ ปร...เสนาติ อุตตาสนาติ ปเท ตติยาวิเสสน์ ฯ ปาปโตติ อุตตาสนาติ ปเท อุปาทาน ฯ อุตตาสน

บทความนี้สำรวจหลักธรรมต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับอภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ว่าด้วยความเข้าใจในการปฏิบัติธรรม โดยเฉพาะการวิเคราะห์ความหมายและความสำคัญของโลภและอโลโภ รวมถึงการพิจารณาถึงจิตใจและพฤติกรรมของปุถุชนใน

ประโยค - อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ปญฺจิกา นาม อตฺถโยชนา (ทุติโย ภาโค) - หน้าที่ 5 ทุติยปริจเฉทตฺถโยชนา หน้า 5 ภุชาทีนมนฺโต โน ทวิ จ ฯ มุตโต จ โส ภิกขุ ชาติ มุตต ภิกฺขุ ขีณาสวภิกฺขุ ฯ โส หิ มุตตราคตฺตา กตฺ

เนื้อหาภายในบทนี้ได้กล่าวถึงอภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ปญฺจิกา เช่น ความหมายของอจณฑิก, โทส และธรรมชาติของภิกษุในสภาวะต่างๆ โดยเฉพาะมิติของจิตตเจตสิกและอิทธิพลที่ส่งผลต่อการปฏิบัติของภิกษุ รวมถึงความสัมพันธ์

ประโยค - อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ปญฺจิกา นาม อตฺถโยชนา (ตติโย ภาโค) - หน้าที่ 579 อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา หน้า 580 [๔๐๒] ทุติยคาถาย โยชน์ ญาเป็นโต อาห เป็นยาทิ ฯ เตน...เลนาติ ทวย์ ปุญฺเญนาติ วิเสสน์ ฯ [] ปก

ในหน้านี้นำเสนอการวิเคราะห์และความหมายของอภิธรรม โดยเฉพาะวิเคราะห์การใช้คำว่า 'ปัญญา' โดยยกตัวอย่างการประยุกต์ใช้ความเชื่อมโยงระหว่างคุณธรรมและการปฏิบัติตามแนวทางการสอนของพระพุทธเจ้า จะเห็นว่า ผู้ปฏิบ

ประโยค - อภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ปญฺจิกา นาม อตฺถโยชนา (ตติโย ภาโค) - หน้าที่ 582 นวมปริจเฉทตฺถโยชนา หน้า 583 นิวาสิโนติ อาธาโร ฯ นิวาสิโนติ ภิกขุฒิ วิเสสน์ ฯ นิวสนฺติ สีเลนาติ นิวาสิโน ฯ ภิกขูติ โหนภูติ

บทความนี้สำรวจความหมายของอภิธมฺมตฺถวิภาวินิยา ซึ่งเกี่ยวข้องกับการศึกษาและการวิเคราะห์ข้อมูลทางปรัชญาในพระพุทธศาสนา มีการกล่าวถึงการนิยามและการใช้งานในส่วนต่างๆ เช่น การทำความเข้าใจนิสัยจิตและความสัมพ